Leslie Carroll „Królewskie romanse. Namiętność, pożądanie, władza na dworach Europy” – recenzja

Miłość jest niezwykle ważna w życiu. Czasem zdarza się jednak, że nie możemy być z kimś, kogo darzymy uczuciem. O ile w dzisiejszych czasach można sobie z tym łatwiej poradzić, to dawniej nie było takie komfortu. Zwłaszcza na królewskich dworach.

Leslie Carroll Królewskie romanse. Namiętność, 
pożądanie, władza na dworach Europy, 
tłumaczenie: Andrzej Goździkowski,

tytuł oryginalny: Royal Romances. Titillating Tales

of Passion and Power in the Palaces of Europe, stron 608, 
Warszawskie Wydawnictwo Literackie MUZA SA, 2014

Leslie Carroll, autorka amerykańskich bestsellerów, komedii i romansów, zaprasza czytelników w niesamowitą podróż po najważniejszych europejskich dworach. Przedstawia dzieje władców francuskich, niemieckich czy brytyjskich. Co łączy tych królów, książąt i królowe? Zakazane uczucie. Namiętności, które były silniejsze niż etykieta, dworskie zasady i aranżowane politycznie małżeństwa. Gra toczyła się o wysoką stawkę – kochanki z niższego stanu stawały się równe władcom, oficerowie awansowali dzięki romansom z panującymi królowymi, nieślubne dzieci trzeba było ukryć i chronić. Wszystko najczęściej odbywało się w tajemnicy, która kosztowała zakochanych życie. W książce śledzimy dzieje władców na przestrzeni ostatnich siedmiuset lat, przenosząc się w czasy carskiej Rosji, Rewolucji Francuskiej czy ślubu księcia Williama z Kate Middleton.

Jean des Cars „Kobiety, które zawładnęły Europą” – recenzja

Choć interesuję się światem i jego przeszłością, sięgam po książki historyczne zdecydowanie rzadziej niż bym chciała. Jedną z najbardziej intrygujących mnie kwestii były kobiety u władzy – monarchinie, księżne i cesarzowe, kontrowersyjne i wyprzedzające swoje czasy. Kiedy więc dowiedziałam się o książce Jeana des Carsa, od razu przykuła ona moją uwagę.

Jean Des Cars Kobiety, które zawładnęły

 Europą, tytuł oryginalny: Saga des Reines,

tłumaczenie: Krystyna J. Dąbrowska, stron 336,

Warszawskie Wydawnictwo Literackie Muza SA, 2014

Pisarz i historyk, autor dziesiątek biografii, których nie wydano dotychczas w Polsce, opisuje losy dwunastu kobiet związanych z władzą. Przedstawia sylwetki Katarzyny Medycejskiej, Elżbiety I Tudor, szwedzkiej królowej Krystyny, austriacko-węgierskiej cesarzowej Marii Teresie, carycy Katarzynie II, Marii Antoninie, królowej Wiktorii, francuskiej cesarzowej Eugenii, cesarzowej Elżbiety znanej jako Sisi, jej następczyni Zyty, belgijskiej królowej Astrid oraz panującej do dziś Elżbiety II. Opisuje ich dzieciństwo, zasługi, osiągnięcia, życie uczuciowe, charaktery, zalety i wady. Przytacza również fakty dotyczące danych epok, wszechobecne dworskie intrygi, wojenne spiski i zdrady. Wszystko snute w tonie gawędy i okraszone pięknymi zdjęciami portretów słynnych kobiet, które – w różnym stopniu – naznaczyły swoje czasy.

Dario Fo „Córka papieża” – recenzja i kilka słów w obronie Lukrecji Borgii

Dario Fo Córka papieża, tłumaczenie: Natalia
Mętrak-Ruda, tytuł oryginału: The Pope's Daughter,
stron 320, Wydawnictwo Znak Horyzont, 2015
źródło zdjęcia: <klik>

Na kartach historii zapisały się różne postacie. Niektóre bardziej zasłużone, niektóre mniej, inne wcale. Niektóre o nieposzlakowanej opinii, a za niektórymi do dnia dzisiejszego ciągnie się zła sława. Jedną z postaci z tej drugiej kategorii z pewnością jest córka papieża Aleksandra VI, Lukrecja Borgia. Symbol rozpusty, zepsucia i zdemoralizowania.

Rola kobiety w średniowieczu była jasno określona. Kobiety nie miały praktycznie żadnych praw, przeznaczone im było rodzić dzieci i zajmować się ogniskiem domowym. Nawet te wysoko urodzone nie miały łatwiejszego życia, ponieważ były wplątywane w małżeństwa polityczne wbrew swojej woli. Lukrecji Borgii przyszło dorastać właśnie w takich czasach. Jej sytuacja była jednak o wiele bardziej poplątana, ponieważ jej ojcem był nie kto inny, tylko sam papież, głowa kościoła katolickiego. Krąży o niej wiele opowieści – że utrzymywała kazirodcze stosunki z bratem i ojcem, że była trucicielką i intrygantką, że miała wiele romansów (stąd niechlubny przydomek „największej kurtyzany Rzymu”), że urodziła nieślubnego syna. Historia rodziny Borgiów oraz samej Lukrecji była wielokrotnie przenoszona na sceny teatralne, papier oraz wielki i mały ekran. Mając jednak niepełny obraz tej postaci, każdy z twórców próbując odwzorować jej historię dodawał coś od siebie, tym samym jeszcze bardziej gmatwając jej wizerunek w oczach świata. Włoski dramaturg i zdobywca literackiej Nagrody Nobla, Dario Fo, postąpił inaczej – sięgnął do autentycznych listów Lukrecji oraz zapisków z jej dziennika. Tym samym, poszukując prawdy, staje w obronie Lukrecji. Czy mu się to udaje?