Jonathan Maberry „Wilkołak” – recenzja

Jonathan Maberry Wilkołak, tłumaczenie: Przemysław 

Bieliński/Miłosz Urban, tytuł oryginału: The Wolfman, 

stron 288, Wydawnictwo Amber, 2010

Lubię horrory. Zwłaszcza straszne. Niestety często zdarza mi się śmiać podczas oglądania filmów tego typu, ponieważ wbrew pozorom nazwa „horror” nie zawsze oznacza, że film faktycznie potrafi przestraszyć. Z książkami tego gatunku jest trochę inaczej. Zamiast „arsenału” filmowego (efekty, dekoracje, aktorstwo, muzyka itd.), tutaj pisarz ma do dyspozycji jedynie słowa i papier, żeby wzbudzić u czytelnika grozę. Ta sztuka na pewno udaje się Mastertonowi, Kingowi oraz Małeckiemu, o czym wspomniałam już w publikowanej niedawno recenzji książki tego ostatniego. A jak poradził sobie Jonathan Maberry, autor powieści filmowej pt. „Wilkołak”?

Fabuła „Wilkołaka” w skrócie przedstawia się tak: Lawrence Talbot po tym, jak jego matka popełnia samobójstwo, opuszcza rodzinne strony i wyrusza w świat. Gdy po latach wraca do Anglii jako ceniony aktor teatralny, wieść o tragicznym zgonie brata zmusza go do powrotu do Blackmoor. Tam okazuje się, że po okolicy grasuje krwiożercza bestia. Lawrence postanawia rozwikłać zagadkę śmierci brata oraz tajemniczego potwora. Tymczasem Bogini Łowów wzywa go do lasu podczas pełni księżyca, łaknąc krwi…